, ,

My friend is celebrating her son’s birthday. A bunch of little angels with their moms and dads make raid. Voices, mirth, laughter and quarrels over the toys  with discussions of adults echoing in the background. Such celebrations are opportunity for adults to unwind  from their daily routine. Large rumpus. Michael, my friend’s  four-year-old toddler, dressed in his suit  and bow tie –  a true little gentleman, serious and aloof,  is sitting in a corner. In front of him, lies an illustrated story-book  and a box with cubes bearing the letters of the alphabet. He is forming words from the book. Occasionally, he lifts his head to observe us. His  look  is dripping questions.  I  started questioning  myself what we adults find in socializing this way?  He has his birthday and yet , no one deals with him. He is  a strange boy – very serious and wise  for the age of four. He is an only child. My friend tries to raise him as a child of his age, but he reacts. He has the wisdom and square mind of  an adult. His honesty and child naivety, disarms you. His memory is a tape recorder. It  records any  story read to him . He can resume it  at any time, without being confused. His  narration  is enriched adding his  own version. His sensitivity and imagination create masterpieces. I approach him. He looks at me but says nothing. Perhaps I am the only friend of his mother’s,  accepted in his world. In complete harmony we concoct words with the cubes. Michael asks me how each word is pronounced. With these words he makes up stories.

– “Michael, why do you not play with the kids?” I ask him. – “They make a great fuss, aunt!” comes the reply.

– “Yes, but they came to play with you.” I insist.

– “They shout a lot. They quarrel. They did not come to play. I gave them my toys but  they did not want them. They only like screaming.” Michael says simply.

Actually, the situation has somehow become uncontrollable. Children shrill, moms compete on gossiping and dads talk about politics, football and business when  the  TV blaring, is speaking of wars, bombings, refugees and myriad dead white doves of peace. Yet , we celebrate Michael’s birthday. Somewhere, I lost the kid.. He is aloof again. His attention is captured by the brutality of war. Michael has never touched any war games. Toy machineguns ,all sorts of mechanisms and warplanes are forgotten in some corner in his room. You see, his father’s dream was to serve in the air force. A dream, he is trying to live through his son.

We all raise our voice , condemning violence and war … but have we ever  thought what harm to the child’s soul, buying such toys does? Giving them weapons, swords, tanks, airplanes or military uniforms because they are boys and boys are meant to be tough we  bring violence into their world.. Who is the winner of the whole affair? The gaming industry, of course… as some new monstrosity will be invented. Yet, it is Michael’s birthday  today. What could be more beautiful than  the whole family celebrating it together … so  that the child can feel their interest, affection and  love in the family’s arms? Where are the grandparents, uncles and cousins? What do all these “strangers”  want in this celebration?

– “What is war, aunt?” , Michael’s voice,  interrupted my thoughts. How can I  explain what war is ? How can I  painlessly analyze, the brutality of the war to the child?

– “Tell me, Michael, if a child wants to get your toys… will you  not fight?”

– “No! I would give him my toys  to play.”, his prompt response and clear  straightforward  look, silenced me.

A scene came to my mind. I saw Michael  in the battlefield drop his weapons,  embrace the  “enemy” , shouting

-” why my brother, why are we fighting?”

– “You know aunt, my friend says we must  love people.” ,the little voice brings  me back to reality.

– “Who is your friend, Michael?”

– “In the evening I do my prayer and lie down. But I do  not go to sleep because my friend comes to visit me.  He is beautiful, always  smiling and  He is Light!”

His mother told me that the little one  often speaks at  nights with invisible friends something which  worries her. She is worried because she does not understand that Michael belongs to the generation of the ‘indigo’ children – the new  generation of advanced children who come to our world to awaken us.

– “My friend has a sweet voice” continues Michael, ” He talks a lot. He tells me to love people –  they are not bad, they only  want love. He tells me to love animals and flowers – to speak to them and they would listen! ”

Listening to this angel speaking  with such knowledge and wisdom, I felt the urge to reach out and embrace the whole world , telling the people how fortunate and blessed we are that such children exist. Their little heart bursts with love and their eyes are Beacons of Light. They send Divine Light – the Light of Truth – wherever they turn to. This new generation of star children, the Indigo,  Crystal or Rainbow children,  as they are called, comes with specific mission and is endowed with clairvoyance and capacities. It is an advanced generation of souls that incarnate on the earth to help with its advancement. According to science, they have activated a part of their DNA, which was inactive in previous generations. They bear hyper psychic  qualities , read thoughts and communicate with Angelic Beings. These children are decisive, have an innate strength and confidence. They are creative with strong intuition. They are straightforward  without equivocation. Routine situations very easily bore them. They develop abstract thinking and are highly intelligent and gifted. They have large eyes with a straight and  deep look,  impressive memory and mature reflection. They are peaceful, forgiving, understanding and filled with love. They love the  Light and Colors, they handle  technology with ease. They care and tend  for plants, animals and children. They have increased telepathic and healing qualities. They are very selective about their food. Love, Light, Compassion, Forgiveness, The Power of Positive Thinking, strong Will, Wisdom, Knowledge, patience, spirituality, Serenity, Peace, Respect and Prayer are some of the building materials they use to  construct the New World.

We are Blessed with their existence, so let’s grasp  the little  hands that stretch towards us,  tightly.

Let’s have Faith  in them and  help these tiny ” giants”   build the New Earth.

© Ann Marie Zagorianos


Η φίλη μου γιορτάζει τα γενέθλια του γιού της. Ένα τσούρμο αγγελάκια με τις μαμάδες και τους μπαμπάδες τους, έχουν κάνει έφοδο. Φωνές, κέφι, γέλιο αλλά και τσακωμοί για τα παιγνίδια με σιγόντο τις συζητήσεις των μεγάλων.

Τέτοιες γιορτές είναι ευκαιρία και γι αυτούς να ξεδώσουν από τη ρουτίνα και ν’ αλλάξουν εικόνα. Μεγάλος σαματάς.

Ο Μιχαήλ, ο τετράχρονος μπόμπιρας της φίλης μου, ντυμένος με το κουστουμάκι του – με παπιγιονάκι στο λαιμό –  σωστός μικρός κύριος,  απόμακρος, με ύφος σοβαρό , κάθεται σε μια γωνιά.

Έχει μπροστά του ένα εικονογραφημένο παραμύθι με μεγάλα γράμματα και ένα κουτί με κύβους. Οι κύβοι φέρουν τα γράμματα της αλφαβήτου. Σχηματίζει λέξεις από το παραμύθι.

Πού και πού, τον πιάνω να μας παρατηρεί. Το βλέμμα του στάζει απορία.

Άραγε … τι βρίσκουμε εμείς σε αυτό που κάνουμε; Έχει τα γενέθλιά του κι όμως κανείς δεν ασχολείται μαζί του.

Είναι παράξενο αγόρι – πολύ σοβαρό και μετρημένο για την ηλικία των τεσσάρων χρόνων. Είναι μοναχογιός. Η φίλη μου προσπαθεί να τον μεγαλώσει  σαν παιδί της ηλικίας του, εκείνος όμως αντιδρά. Έχει τη σοφία και την τετράγωνη λογική ενός ενήλικα. Ταυτόχρονα η ειλικρίνεια και  παιδική αφέλεια, σε αφοπλίζουν. Η μνήμη του είναι μαγνητόφωνο. Καταγράφει ότι ιστοριούλα του διαβάσουν. Μπορεί να την επαναλάβει ανά πάσα στιγμή, χωρίς να μπερδευτεί. Μάλιστα η αφήγησή του είναι εμπλουτισμένη με τη δική του εκδοχή. Η ευαισθησία και φαντασία του φτιάχνουν αριστουργήματα.

Τον πλησίασα. Με κοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα. Ίσως ήμουν η μόνη φίλη της μητέρας του, που ο κόσμος του είχε αποδεχτεί. Σε πλήρη αρμονία και συνεργασία σκαρώναμε λέξεις με τους κύβους. Ο Μιχαήλ με ρωτούσε πώς διαβαζόταν η κάθε λέξη. Με τις λέξεις αυτές έφτιαχνε ιστοριούλες.

-” Μιχαήλ, γιατί δεν παίζεις με τα παιδάκια;” τον ρώτησα.

-” Κάνουν μεγάλη φασαρία, θεία!” ήρθε η απάντηση.

-” Ναι, αλλά ήρθαν για να παίξουν μαζί σου.” επέμενα εγώ.

-” Θεία, φωνάζουν πολύ. Μαλώνουν. Δεν ήρθαν για να παίξουν. Τους έδωσα τα παιγνίδια μου αλλά δεν τα θέλουν, όλο φωνάζουν.” είπε απλά ο Μιχαήλ.

Πραγματικά, η κατάσταση είχε κάπως ξεφύγει. Τα παιδιά στριγγλίζουν, οι μαμάδες συναγωνίζονται στο κουτσομπολιό και οι μπαμπάδες ξεσπαθώνουν στην πολιτική, ποδόσφαιρο και δουλειές .  Η τηλεόραση στη διαπασών, μιλάει για πολέμους, βομβαρδισμούς ,πρόσφυγες και μυριάδες νεκρά περιστέρια ειρήνης λευκά.

Κι όμως γιορτάζουμε τα γενέθλια του Μιχαήλ.

Κάπου τον έχασα τον πιτσιρίκο. Τον παρατηρώ. Είναι πάλι απόμακρος. Την προσοχή του έχει τραβήξει η κτηνωδία του πολέμου. Ο Μιχαήλ δεν έχει αγγίξει ποτέ κανένα  πολεμικό παιγνίδι. Τουφέκια κάθε λογής μηχανισμών και πολεμικά αεροπλάνα είναι ξεχασμένα σε κάποια γωνιά στο δωμάτιό του. Βλέπετε, το όνειρο του πατέρα του ήταν να γίνει Ίκαρος. Ένα όνειρο που άσκοπα , προσπαθεί να ζήσει μέσω του  γιού του.

Βροντοφωνάζουμε, καταδικάζοντας τη βία και τον πόλεμο… σκεφτήκαμε όμως ποτέ τι κακό κάνουμε στην παιδική ψυχή, αγοράζοντας τέτοια παιγνίδια; Δίνοντας όπλα, σπαθιά, “τανκς”, αεροπλάνα ή στρατιωτικές στολές επειδή είναι αγόρια και τα αγόρια πρέπει να παίζουν έτσι , εμφυσάμε τη βία.

Ποιός ο κερδισμένος από την όλη υπόθεση; Μα οι βιομηχανίες παιγνιδιών βέβαια, που όλο και κάποιο νέο τερατούργημα θα ρίξουν στην αγορά.

Κι όμως είναι τα γενέθλια του Μιχαήλ σήμερα. Τι πιο όμορφο από το να γιορτάσει όλη η οικογένεια μαζί… Να νοιώσει το παιδί το ενδιαφέρον, τη στοργή, την αγάπη στην αγκαλιά της οικογένειας; Πού είναι οι παππούδες, οι θείοι, τα ξαδέρφια; Τι θέλουν οι “ξένοι” μέσα σε αυτήν τη γιορτή;

-” Τι είναι πόλεμος, θεία;” διέκοψε τις σκέψεις μου, η παιδική φωνούλα.

Πώς να εξηγήσεις τι είναι πόλεμος; Πώς να αναλύσεις ανώδυνα, την κτηνωδία του πολέμου στο παιδί;

-” Πες μου, Μιχαήλ, αν ένα παιδάκι ήθελε το παιγνίδι που παίζεις…δε θα μαλώνατε;”

-” Όχι ! Θα του έδινα το παιγνίδι μου για να παίξει.”

Η αυθόρμητη απάντηση και το καθάριο ευθύ βλέμμα, με καθήλωσαν. Με αποστόμωσαν. Μια εικόνα κύλησε στις οθόνες των ματιών μου.

Είδα το Μιχαήλ στρατιώτη στην πρώτη γραμμή πολέμου. Αντιμέτωπος με συνομήλικο “εχθρό” στρατιώτη. Ίδιοι φόβοι, ίδια όνειρα, ίδια ιδανικά, ίδιες ελπίδες… Τον είδα να πετά το όπλο κατάχαμα – να αγκαλιάζει τον “εχθρό” και να φωνάζει:  -” Αδερφέ μου, γιατί πολεμάμε;”

-” Ξέρεις θεία, ο φίλος μου λέει να αγαπώ τους ανθρώπους.” η φωνούλα με γύρισε στην πραγματικότητα.

-” Ποιός φίλος σου, Μιχαήλ;”

-” Το βράδυ κάνω την προσευχή μου και ξαπλώνω. Δεν κοιμάμαι όμως γιατί έρχεται ο φίλος μου. Είναι όμορφος, χαμογελάει συνέχεια και είναι Φως!”

Η μητέρα του μου είπε ότι ο μικρός μιλά συχνά τις νύχτες με φίλους που είναι ορατοί μόνο σε εκείνον και ανησυχεί . Ανησυχεί γιατί δεν καταλαβαίνει πως ο Μιχαήλ ανήκει στη γενιά των παιδιών των άστρων – τη νέα γενιά εξελιγμένων παιδιών που έρχονται στον κόσμο μας αφυπνισμένα.

-” Ο φίλος μου έχει γλυκιά φωνή” συνεχίζει ο Μιχαήλ, ” μιλάμε πολύ. Μου λέει να αγαπώ τους ανθρώπους – δεν είναι κακοί, θέλουν αγάπη. Μου λέει να αγαπώ τα ζώα και τα λουλούδια – να τους μιλώ και αυτά θα με ακούνε!”

Ακούγοντας αυτό το αγγελάκι να μου μιλάει απλά με γνώση και σοφία, ένοιωσα την ανάγκη να αγκαλιάσω όλο τον κόσμο και να φωνάξω πόσο Ευλογημένοι είμαστε που υπάρχουν τέτοια παιδιά. Η καρδούλα τους είναι ξέχειλη από Αγάπη και τα μάτια τους Φάροι Φωτεινοί. Λούζουν με Θείο Φως – της Αλήθειας Φως – όπου κι αν στρέψουν.

Αυτή η νέα γενιά παιδιών, τα Ίντιγκο ή Κρυστάλλινα  ή παιδιά του Ουράνιου Τόξου, έρχεται με συγκεκριμένη αποστολή και είναι προικισμένη με διόραση και ξεχωριστές ικανότητες. Είναι μια εξελιγμένη γενιά ψυχών που ενσαρκώνονται στον πλανήτη μας για να βοηθήσουν στην ανέλιξη του. Σύμφωνα με την επιστήμη, έχουν ενεργοποιημένο ένα μέρος του DNA  τους που ήταν ανενεργό σε προηγούμενες γενιές.  Έχουν Υπερψυχικές ιδιότητες, διαβάζουν τη σκέψη  και επικοινωνούν με Αγγελικές Οντότητες. Τα παιδιά αυτά είναι αποφασιστικά, διαθέτουν μια έμφυτη ισχύ και αυτοπεποίθηση. Δεν τους αρέσει η αδικία. Είναι δημιουργικά με ισχυρή διαίσθηση. Ζητούν στα ίσα αυτό που θέλουν, χωρίς υπεκφυγές.  Βαριούνται εύκολα τη ρουτίνα των καταστάσεων. Αναπτύσσουν αφηρημένη σκέψη και είναι ιδιαίτερα  έξυπνα και χαρισματικά. Έχουν μάτια μεγάλα , βλέμμα ευθύ, βαθύ , εντυπωσιακή μνήμη και ώριμη σκέψη.  Είναι γαλήνια, συγχωρούν, κατανοούν και αγαπούν. Αγαπούν το Φως και τα Χρώματα , χειρίζονται την τεχνολογία και διαθέτουν έντονη συναίσθηση. Νοιάζονται και φροντίζουν φυτά, ζώα και παιδιά. Έχουν αυξημένες τηλεπαθητικές και θεραπευτικές ιδιότητες. Είναι πολύ εκλεκτικά όσον αφορά το φαγητό τους.

Η Αγάπη, το Φως, η Ευσπλαχνία, η Συγχώρεση, η Δύναμη της Θετικής Σκέψης, η ισχυρή Θέληση, η Σοφία, η Γνώση, η Υπομονή, η Πνευματικότητα, η Γαλήνη, η Ειρήνη, ο Σεβασμός και η Προσευχή είναι τα δομικά υλικά που χρησιμοποιούν για το κτίσιμο του Νέου Κόσμου.

Ας πιάσουμε λοιπόν σφικτά τα χέρια που μας απλώνουν και με πίστη ας βοηθήσουμε αυτούς τους λιλιπούτιους γίγαντες  να κτίσουν τη Νέα Γη.

©Άννα Μαρία Ζαγοριανού

Κράτα το